On Kyrgiz roads

De volgende dag begon met een lekker ontbijt. Na het overheerlijk ontbijt was het tijd voor, ja, nog een overheerlijk ontbijt, deze keer met cake. Onze gidsen, 5 studenten die allemaal polyglot waren, vertelden ons over hun projecten op de universiteit. Al waren er geen hoge gebouwen en luxe binnenplaatsen zoals we gewoon zijn, de universiteit had een goede sfeer. Aan de muren waren er tekeningen van Kirgizische kunst en er waren boeken in meerdere talen, vlaggen van verschillende landen en de studenten glimlachten stuk voor stuk wanneer je hen groette (salaamatsizbi).

Daarna hebben we snel een galerij bezocht met Kirgizische kunst, waarbij één van onze gidsen ons informatie gaf over de mensen die werden afgebeeld. Zo was er een hele kamer vol met schilderijen van mensen die veel hebben betekend voor Kirgizië, zo was er een man die elke dag zijn leerlingen op zijn rug naar de overkant van de rivier droeg en elke dag de ijzige kou (tot -40 graden) trotseerde zodat zijn leerlingen toch zouden studeren. Ook waren er schilderijen van vrouwen met indrukwekkende hoeden en doeken rond hun hoofd. Verder waren er schilderijen met olieverf die prachtige landschappen afbeelden, maar we moesten snel door omdat er partijvergadering was in de galerij die werd opgenomen en uitgezonden. Dus we zijn voor enkele seconden op Kirgizisch tv geweest (faam en glorie!).

Vervolgens gingen we naar een plaats waar het zeer groen was om er te gaan picknicken. Wat ons te wachten stond, leverde veel verrukte uitingen van verbazing op en zeer veel foto’s. We gingen eten in een bozuy/yurt (de tent waarin KirgiziĂ«rs vroeger nog  woonden toen ze als nomaden leefden) dat vanbinnen zo mooi en kleurrijk was dat het nog een tijdje duurde voor we effectief begonnen te eten. Het eten was weer zeer uitgebreid en met vlees, fruit en veel thee. De vloer van de bozuy werd bedekt door tapijten en kussens, allemaal handgemaakt en zeer comfortabel. Een bozuy heeft maar 1 kamer dus dient de kamer voor alles: slapen, eten, koken. Voor de rest spenderen de meesten hun tijd buiten.

Nadat we hadden gegeten gingen we ook naar buiten en zagen we een paard staan naast een bloemenperk in de tuin. De enige keer dat ik ooit op een paard had gezeten was op de kermis waarbij alle paarden aan elkaar vastzaten en telkens in een cirkel liepen, absoluut het einde voor een kind van 9. Die herinnering verbleekte helemaal toen we Ă©Ă©n voor Ă©Ă©n op het paard mochten rijden en dat zonder dat het paard vastzat of werd getrokken door iemand. Helemaal vrij reden we op het paard met als uitzicht op de vele bergen en de bozuys dichtbij en in de verte. Wat een geweldige ervaring.

Toen was het tijd voor afscheid. Vaarwel Naryn, op naar de hoofstad Bishkek. Het was een reis van ongeveer 5 uur die zeer interessant bleek te zijn. We zagen de zon ondergang tegen het achtergrond van bergen en velden die leken doorgaan tot het oneindige. Ondertussen luisterde onze chauffeur naar Italiaanse pop, Aziatische boybands, Adele, Metalica… Toen na 4 uur onderweg plots de Backstreet Boys begonnen te zingen, konden we het niet laten, en konk het in de auto langs alle kanten. Een auditief voorbeeld van globalisme.

‘s Nachts kwamen we aan in Bishkek, wat absoluut niet te laat was om een bezoekje te brengen aan een restaurant met de naam Kebabistan, waarna we naar ons hotel gingen. Daar spendeerden we onze laatste nacht in KirgiziĂ« nuttig, door energie op te doen voor de reis (van ongeveer 10 uur) morgen, althans dat zouden we doen, als er geen wifi was geweest en we niet tot midden in de nacht waren opgebleven.

Conclusie, het was een zeer geslaagde dag.

Ps.: In de galerij was er een schilderij van een vrouw met een wit doek gewikkeld om haar hoofd. Deze doeken waren gemiddeld 70 meter. Dit deden vrouwen vroeger toen ze nog door de bergen trokken. Onderweg kon elk moment een kind geboren worden of kon iemand sterven. Wanneer dat gebeurde werd een deel van dat doek afgeknipt en wikkelde ze de baby of de dode daarin. Ze droegen dus een geboorte- en sterftekleed op hun hoofd.

Pps.: op de picknick speelden we de Kirgizische vorm van zakdoek leggen. Bijna helemaal hetzelfde, alleen zongen de winnaars van de Franse olympiade hun eigen versie “Ne regardez pas le renard qui passe”, zongen wij “Zakdoek leggen niemand zeggen”, en keken de KirgiziĂ«rs verbaasd om het feit dat ze in Europa dit spel ook kenden.

Ppps.: Bij het bouwen van een bozuy wordt er geen enkele spijker gebruikt, ze maken de planken vast met leer.

Pppps.: In het hotel was er een douche met ingebouwde radio. Als iemand me had gezegd dat ik in Kirgizië zou douchen met op de achtergrond Aziatische commerciële popmuziek, had ik die persoon eraan herinnerd dat het een sociale stage was in Kirgizië, niet in Zuid-Korea.

Goed eten doe je met je vingers, alle 5!

Je leert sommige mensen pas kennen wanneer je ze niet meer ziet, en het is ons opgevallen dat we Belgie en de situatie waarin we leven ook pas beter leren kennen wanneer we even ergens helemaal anders zijn. Ergens waar we zien dat de gewoontes en vanzelfsprekendheden die wij hebben niet universeel zijn.

Vandaag bezochten we een instelling voor kinderen met een beperking (doof en stom, of met spierproblemen) en daarna een weeshuis. Het weeshuis kreeg weinig, maar voldoende steun van de regering zeiden de mensen die er werkten, maar hetzelfde gold niet voor de mensen in de instelling. Zij krijgen helemaal geen steun van de regering en al diegenen die er werken doen dat vrijwillig, zonder enige vorm van loon. Hierdoor zijn het ook vaak de moeders die er werken, ze zeiden dat velen het moeilijk vonden om met gehandicapte kinderen in zulke zware omstandigheden om te gaan, en dat zij die toch bereid zijn snel afknappen nadat ze te horen krijgen dat er geen geld mee te verdienen valt.

Ze beschikken toch over de nodige zaken door een constante vastberadenheid en rusteloze creativeit; vele projecten om wat geld te verdienen en meer sponsors aan te trekken. Esra abla die hier vorig jaar ook was vertelde ons dat er enorme verschillen waren in vergelijking met vorig jaar, er lagen tapijten op de vloeren, massage spullen, speelgoed en nog meer donaties die tot het hun volledige capaciteiten gebruikt worden. Nog steeds zijn er ongelooflijk veel tekortkomingen, zeker wanneer je beseft dat de winters hier ijskoud zijn, maar de drang om te overleven is een kracht dat niet te onderschatten valt. Zeer indrukwekkend, zeker wanneer we denken aan hoe goed we het hebben in Belgie en hoe mensen en hun problemen die `ver van ons bed` zijn, ons meer kunnen leren.

Daarna ons bezoek aan het weeshuis met schattige kindjes in pakjes en geplooide rokjes die naar school vertekken en vriendelijk zwaaien als we ze voorbij lopen. De directrice heeft ons speciaal uitgenodigd naar haar kantoor om ons te bedanken voor ons bezoek en de pakjes die we hadden meegebracht voor de wezen.

Nog nooit heb ik zulke gastvrije mensen gezien als hier. Voor het avond eten waren we uitgenodigd bij de familie van een Kirgizisch meisje die ons al heel onze reis heeft geholpen als tolk. Toen we aankwamen zagen we een enorme tafel tot op de rand gevuld met eten in allerlei kleuren,  ‘eceler’ (zussen) die ons niet toelieten o; ook maar een vinger uit te steken, terwijl zij alles serveerden en ons op ons gemak wilden doen laten voelen. Zo voelden we ons ook zeker, we hebben dan ook 3 uur aan de eettafel gezeten zoals het moet. Net voor we konden vragen naar al de namen van de gerechten, kregen we te horen dat er nog maar lieft 3 gangen na het voorgerecht op ons te wachten stonden. Als we die niet op kregen was dat ook geen probleem (niet heel beleefd, maar geen probleem), want we zouden hetgeen dat overbleef simpelweg meekrijgen in zakken! Zo gaat dat in Krigizie; alles moet op. Zelfs als de familie arm is, wordt de gast toch ontvangen alsof hij effectief een koning(in) is.

We zijn de meisjes en al de andere mensen die ons tot zo ver hebben begeleid ontzettend dankbaar voor de vele tijd en moeite. Ook de leerlingen van de school die `s avonds een heel spektakel hebben voorbereid met zang, dans, sketches en een fantastische bespeling van de komuz (nationaal instrument).

Ps: als men ooit zou denken aan een remake van Lord of the Rings zou Kirgizistan zeker boven op de lijst mogen, de bergen dagen hier iedereen uit om verder te fantaseren dan ze dat ooit gedaan hebben.

pps: Grapje van 1 van de leerkrachten: Kirgiziers staan op de tweede plaats als het gaat om vlees eten, op de eerste plaats staan wolven.

ppps: In 1 van de sketches: Wij hebben gespleten ogen, maar iedereen had dat vroeger! Op een dag zijn sommigen vertrokken om nog meer van de wereld te wien, en door al wat ze zagen, gingen hun ogen open en werden ze ronder. De rest van ons bleek op de uitkijk staan en bleef turen in de verte, natuurlijk met gespleten ogen, om te zien of ze terugkwamen. Daarom hebben wij gespleten ogen.

pppps: Wie spanning en angst wil voelen, moet zich niet per se blauw betalen aan walibi of bobbejaanland, koop een ticket naar Kirgizie en de wegen van Naarin houden je de hele rit op het puntje van je stoel.

ppppps: Bij het avondeten hebben we geproefd van het klassiek Kirgizisch gerecht dat 5 vingers heet, wat je ook effectief met vijf vingers moet eten. Probeer maar eens spaghetti te eten met je vingers, valt eigenlijk nog goed mee!

Na 18 uur onderweg, Kosh kelingiz in Kirgizie!

Kosh Kelingiz (welkom) op deze blog!

Tijdens de eerste dag van onze stage hebben we unieke uitzichten aanschouwd vanuit onze lounge in Moscou (4 uur, free martini or no party) en de wegen van Kirgizie. Al was het pikdonker buiten, de sterren waren enrom helder, al waren de wegen dat niet, onze chauffeur was een pro op het vlak van putten ontwijken in het donker, dus de reis is goed verlopen.

Eenmaal aangekomen in het internaat waar we 2 dagen zullen overnachten, werden we geholpen door enorm behulpzame studenten die al direct onze bagages naar onze kamers begonnen te brengen, terwijl wij ons nog maar net begonnen te orienteren.

Dat is iets wat onmiddelijk opvalt als je binnenkomt in een klas van Kirgizische studenten, hun respect en nieuwschierigheid. Circa 30 kinderen die rechtstaan wanneer jij binnenkomt en niet gaan zitten totdat jij zegt dat ze mogen gaan zitten. Wanneer je hen groet doe je dat met een simpele `hello` en dan blijkt dat ze je terug kunnen begroeten in 4 talen (Kirgizisch, Russisch, Turks en Engels).

We hebben 2 scholen bezocht, een prive school en een publieke school. Er zitten alleen maar jongens op de prive school, allemaal in uniform en allemaal enorm gedreven. Het was het soort betrokkenheid en ambitie dat je niet meer zo vaak ziet in onze scholen, maar deze leerlingen leken ervan overtuigd om te studeren om zo ergens te geraken, zei het in het buitenland of Kirgizie.

Daar hebben we 2 presentaties gegeven over empathie en vooroordelen, ook hebben we een bijles bijgevolgd waar er niet zo veel les werd gegeven als onderling gesprekken werden gehouden, want de Kirgiziers stelden veel en gevarieerde vragen. Op een bepaald moment werd er een vraag gesteld over de muziek in Kirgizie, en toen ze vroegen of ze het Kirgizisch volkslied zouden willen zingen, sprongen ze allen recht en nog geen seconde later stonden ze allemaal in rijen achter elkaar, schouders naar achter, borst vooruit, hand op het hart het volkslied te zingen. Luid genoeg zodat de mensen op straat ook mee kon genieten van het gezang van de patriotistische jeugd. Ik mocht absoluut niet simpel toekijken, nee, een jongen deed ook teken naar mij, zonder enig moment zijn toon te verliezen, teken dat ik ook mijn hand op mijn borts moest doen zoals hen.

Daarna vroegen ze naar Russische schrijvers, Turske dichters, dure kledij in Dubai en of we wel of niet als bruid naar Kirgizistan zouden willen komen. Het was dus enorm leuk om met de studenten te kunnen praten, en ik heb het gevoel dat wij minstens net zo veel van hen hebben geleerd als zij van ons.

We zijn ook naar een publieke school gegaan en hebben het stereotype van slimme Aziaat in het mini verwezenlijkt zien worden. Een klas vol met 8 jarige jongens en meisjes in uniform die les kregen in het Russisch en vragen stelden over mooie wagens en cinemas in Belgie en of de scholen al dan niet zoals in de films zijn. De meisjes hadden 2 spelden in hun haar bijna zo groot als hun hoofd en ook zij hadden de discipline zoals in een communistische droom, 1 teken van de leerkracht en een klas van 30 rumoerige leerlingen zit na een secone kaarsrecht in dezelfde houding stilletjes achter elkaar.

Het waren enorm leuke kinderen en al was de omgeving vrij primitief en niet echt modern, de kinderen straalden energie uit. De sfeer was top. Deze studenten hadden 1 ding gemeenschappelijk: potentie. 

Er is nog veel meer dat ik jullie zou willen vertellen over Kirgizie, zoals de bergen en het eten, beiden opmerkelijk en met een hele geschiedenis, maar als jullie ooit van plan zijn naar Kirgizie te gaan (zeker aangeraden),  zal de ervaring voor veel meer spreken, maar tot dan:

Paxmat & Salamatta Kalyngyzdar! ( Thank you & Bye!)

ps. In de winter kan de temperatuur in Kirgizie zakken tot -40 graden

pps. Zoet water betekent hier cola en fanta a volonte

ppps. Hier heb je authentieke Made In China

pppps. De Engelsen kunnen zegevieren, sturen zijn hier aan de rechterkant

Het is zeven uur en Naryn maakt ons wakker. We gaan ontbijten samen met de leerlingen van het internaat. Siren En Semabla zijn ook weer van de partij. Ik krijg van Siren een geweldig cadeau. Ze geeft me de armband die zij ooit van een leerling kreeg. Blijkbaar is het in Kirgizië zo dat een cadeau doorgeven aan iemand anders een grote eer is voor de gever. Ze geeft me armband met de hoop dat ik iedere keer als ik hem draag aan haar zal denken.

Na twee stukjes brood en een tas thee is het tijd voor een beetje cultuur. Op school is er blijkbaar een groep dat zich bezig houdt met Turkse volksdans en wij mogen een kijkje gaan nemen tijdens de repetitie. Elke ochtend repeteren ze en met succes, want ze zijn de zeventiende beste groep van de wereld. Het is mooi om te zien hoe ze allemaal  zo gelijk dansen.

We worden uitgenodigd door de leerkrachten om nadien even na te praten in de leraarskamer. Van hen krijgen we een traditionele Kirgizische vest mee als souvenir. Daarna mag ik een halve les biologie mee volgen. De les gaat over neurologie en omdat alle wetenschappelijke vakken in het Engels worden gegeven kan ik eigenlijk best goed volgen. Het is interessant en duidelijk uitgelegd. In tegenstelling tot mijn verwachtingen, is de klas goed uitgerust met een beamer en een degelijk bord.

Gisteren had ik op de markt touwtjes gekocht om armbandjes mee te maken op het vliegtuig voor als ik me verveelde. Maar doordat Siren me haar armband aan mij schonk, dacht ik iets terug te doen. Ik maak vijf armbandjes voor alle vrouwen die we tot hiertoe ontmoetten.

Als middagmaal staat er ons een picknick te wachten. En jawel, alle vrouwen zijn er bij en zijn heel blij met hun cadeau :). In een adembenemende omgeving eten we, praten we en we maken nog een wandeling.

De tijd is aangebroken om te gaan en we maken onze valiezen. Iedereen is erbij als we vertrekken. We wensen elkaar het beste, Insallah! maar dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Met goede herinneringen verlaten we het internaat en de stad.

Als we de auto instappen zit er een verassing in. De zoon van de chauffeur rijdt ook mee. Hij studeert in Turkije en was hier op familie bezoek, maar gaat dus met ons mee richting vliegveld. Ik vind het heel fijn dat hij erbij is, want nu kan ik met iemand praten zonder vertaling :). Tijdens deze autorit naar Bishkek is onze begeleider helemaal in de ban van de Kirgizische geschiedenis. Hij vertelt er mij alles over. En eerlijk gezegd is het oprecht interessant. Het verklaart een hele hoop dingen die we de laatste dagen hebben gehoord en gezien. Onderweg stoppen we nog bij een kraampje aan de kant van de weg waar ze paardenmelk verkopen. We mogen een slokje proeven, maar nadien beklaag ik het me. Dit is echt het meest vieze wat ik ooit in mijn leven heb gedronken!!!!

Om de dag in schoonheid af te sluiten dineren we in Bishkek in een chique restaurant waar ik de beste bami ooit heb gegeten.

Het is tijd om te gaan slapen. Met spijt in het hart heb ik Naryn achtergelaten, maar ben ook wel benieuwd wat Bishkek nog te bieden heeft.

Slaapwel,

Elke

Een culinaire, sociale en natuurlijke dag

Goedemorgen Kirgizie!

Om half zeven zijn we al wakker om aan de dag te beginnen. Deze ochtend is het aan ons om voor ontbijt te zorgen. De vorige keren mochten wij steeds genieten van hun kookkunsten, maar nu is de tijd om iets terug te doen. Voor deze maaltijd te bereiden krijgen we hulp van enkele koks van het internaat.  We staan er dus niet alleen voor. We schillen aardappelen, ontvellen tomaten en snijden komkommer. Onze gasten komen toe en het is mijn taak om hen te bedienen. Het gaat vlotter dan verwacht. Al was de thee uitschenken toch een hele ervaring :).

Nadien ontbijten we zelf en trekken erop uit. We rijden naar de markt om inkopen te doen voor een maaltijd die we gaan bereiden in het bejaardentehuis. Groenten, rijst en een cadeau: we zijn klaar om te vertrekken.

Als we aankomen in het rusthuis beginnen we meteen met koken. De directrice heet ons wekom en is helemaal overdonderd als we haar een doosje begische pralines geven. Ze is nog maar 21 jaar, maar heeft nu een jaar de leiding. Sinds zij er is zijn er al heel wat positieve veranderingen gebeurd. Volgens Esra die vorig jaar ook mee was ziet het er al veel minder erg uit. De directrice vertelt dat er vorig jaar enkele mensen zijn doodgevroren in de winter, maar dat dat niet meer zal gebeuren omdat ze zal zorgen voor verwarming.

De bewoners zijn heel blij met de cadeau en het eten, maar er is er een bij die maar niet wil geloven dat we hem niet verstaan en hij laat dit ook duidelijk merken! Volgens hem verstaan we hem perfect. Ik verlaat het rusthuis met gemengde gevoelens. Langs de ene kant voel ik me triest omdat ze daar best wel  eenzaam zijn, maar langs de andere kant is het wel goed dat er een nieuwe leidinggevende is die een positieve invloed heeft op het rusthuis.

Na ons middageten trekken we naar een soort cultureel\talencentrum op de universiteit waar onze eigen begeleider turkse les geeft . Hij doet dit volledig vrijwillig! Daar staan enkele studenten ons met cake en thee op te wachten. Naast dat ze hier gratis een nieuwe taal kunnen te leren, is het ook een sociaal en cultureel project. Ze doen uitstappen, uitwisselingen en hebben een goede band met hun leerkracht. Het is geweldig dat er mensen zijn die zulke mooie projecten verwezelijken!

Om even uit te waaien rijden we naar een uitzicht op de stad Naryn. Het is echt prachtig! Je moet weten dat de sted gelegen op een vlakte tussen de bergen. Dat maakt het zo bijzonder. Om ook fysiek een beetje fit te blijven maken we daarna nog een wandeling naar een andere top. Het uitzicht is adembenemend. Iedereen wordt er een beetje uitgelaten van. Ikzelf heb veel meer energie dan voorheen en heb echt genoten.

Terug op  internaat hebben we tijd om even uit te blazen en gaan nadien weer aan tafel. Vanavond eten we kirgisisch. Ik ben benieuwd! Al blijkt het niet zo mijn ding te zijn. Er zit namelijk een speciale vleessmaak aan het eten dat ik niet zo graag lust, maar uit beleefdheid eet ik alles op. Alle lekkere dingen die we hier al hebben mogen proeven maken veel goed ;).

Vermoeid, maar voldaan sluiten we de dag af. Hopelijk kunnen we morgen weer genieten van een geweldige dag.

Slaapwel,

Elke

Ps: Foto’s volgen morgen door technische problemen 🙁

Welkom in Kirgizistan!

Vol spanning sta ik rond half tien te wachten op de luchthaven. Een sociale stage wacht op mij in kyrgizie. Benieuwd naar wat dit land te bieden heeft, zie ik dat Esra eraan komt. Ik herken haar meteen van op de sociale wetenschappenolypiade. nadien komt ook Sema aan. Samen met hen zal ik deze ongetwijfeld onvergetelijke trip maken…

Na enkele uurtjes op het vliegtuig, maken we een tussenstop in Moskou waar we tevergeefs een beetje proberen te slapen. Dat Rusische taaltje doet me lachen. Meer dan eens denken ze dat ik een van hen ben ;).

Aagekomen in Kyrgizie! De begeleider (Adilet) staat ons al op te wachten om naar Naryn te rijden. Een autotochtje van 5 uurtjes leidt ons via een prachtige weg naar deze stad. Jammer dat het al snel weer donker is, want we zouden nog lang van de adembenemende bergen kunnen genieten.
Tijd om uit te rusten is er niet, want na onze tocht van 20 uur mogen we gaan genieten van een overheerlijke Turkse maaltijd. Het is al laat, maar dat belet ons niet om er van volle teugen te genieten. Daarnaast is de ontvangst  heel hartelijk. Nadat Siren ece en Sema (Deze vrouw heet ook Sema) ons culinair verwent hebben, gaan we slapen.

‘s Morgens staan we op en merken een beetje last te hebben gehad van een jet-lag. Maar daardoor laten we deze dag zeker niet verpesten.  We ontbijten samen met de jongens van het zesde middelbaar van het internaat waar we slapen. Ze vragen ons de kleren van het lijf met vragen over studeren, familie… Wij stellen dan weer vragen over het leven op internaat. Het wordt een boeiend ontbijt, maar het wordt nog beter. Nadien geven we een kleine uiteenzetting over studeren en studeren in Europa. We krijgen daarna nog de kans om de leerkrachten te ontmoeten die lesgeven in de Sebat scholen.

Rond half twaalf zijn we te vinden op de markt. We gaan cadeautjes kopen voor kinderen van het weeshuis dat we nog zullen bezoeken. Ieder kind zal een schriftje, wat schrijfgerief en een ballon krijgen die ik had meegebracht uit Belgie, maar eerst een nog een maaltijd voor we de kindjes kunnen gaan verrassen.

Aangekomen in het weeshuis zitten alle kinderen al op ons te wachten. We kunen wat vragen stellen en nadien laten de kinderen liedjes horen die me heel erg aangrijpen. alle liedjes die ze zingen gaan over dat ze hun ouders graag zien en ze missen. Om weer een iets vrolijkere stemming te krijgen, delen we de cadeautjes uit een gaan we buiten spelen. De spelletjes die we nu spelen,speelde ik vroeger ook altijd. Het valt me op dat ze in Kirgizie ook zakdoekleggen enzo kennen. Daarnaast schrik ik ook van het sanitair. Het is nog primitiever dan in Afrika. Deze kinderen moeten ook in de winter naar het toilet buiten. Drie putten in het beton vormen de enige wc’s. Zonder iets van afscherming, ligt er rond de drie putten overal urine en uitwerpselen. Maar toch verlaat ik het weeshuis met een glimlach. Deze kinderen zijn zo hardverwarmend :)!

We zijn uitgenodigd bij een turkse vrouw op de turkse koffie. We vertrekken meteen. Onderweg stoppen we nog even bij een school in opbouw. Jammer genoeg hebben ze geen geld meer om verder te bouwen, want het geld is op en ze kunnen pas verder met vrijwilligers. De staat is deze stad (Naryn) immers vergeten. We komen aan bij onze afspraak en genieten weer van de gastvrijheid. Met allerlei vrouwen lachen we ons te pletter. De gastvrouw laat duidelijk merken dat ze me graag mag. Ik mag van haar komen eten, blijven slapen en zelfs mee naar Turkije. Beleefd lach ik de voorstellen weg.

Een avondmaal staat alweer op ons te wachten. we genieten en maken ons klaar om kinderen Engelse bijles te geven. Nu moet je weten dat het zaterdag half zeven ‘s avonds is en de kinderen zijn heel ijverig aan het werk. dat zie ik mezelf niet doen als ik twaalf was.

De dag zit er op. Hij was heel erg leerrijk. de ervaringen van vandaag zal ik niet snel vergeten!!

Tot morgen :),

Elke

 

 

Laatste dag, afscheid van Kirgizie!

Zondag 15 september stond er op de planning een citytrip in hoofdstad Bishkek! We keken er enorm naar uit omdat we toch wel een ander deel van Kirgizië wilden zien!

We stonden heel vroeg op, gingen ontbijten op school en om 7:30 kon de lange busreis beginnen. Na ongeveer 5-6 uur rijden kwamen we aan in Bishkek, eerst gingen we in een luxe restaurant een middagmaal eten. Weer allemaal Kirgizische specialiteiten. Het was natuurlijk lekker maar weer veel te veel 🙂

Vervolgens gingen we naar ‘een sloppenwijk’ om soeveniertjes aan te kopen. Iedereen dacht aan thuis dus we namen allemaal een paar soeveniertjes mee voor de ouders, vrienden en familie. Nadien gingen we naar een luxere buurt in Bishkek. We gingen een shoppingcentrum binnen waar we eigenlijk een cadeautje zochten voor onze gids en chauffeur om hen ook te bedanken. Nadat we alles hadden gekocht gingen we een kopje koffie drinken. Nadien hadden we nog een rondleiding door de stad Bishkek en we kwamen in een soort van pretpark terecht. Hier konden de jongens zich uitleven met schietspelletjes!

We kregen te horen dat er een avondmaal was georganiseerd in een luxe restaurant bij één van de rijkste Turkse ondernemers van Kirgizië. We werden er enorm verwend en waren iedereen echt dankbaar! Na het avondmaal gingen we  een paar uurtjes uitrusten en vertrokken vervolgens naar de luchthaven.

De vlucht naar België ging sneller omdat iedereen de hele reis doorsliep. In België werden we vriendelijk ontvangen door de mooie wolken en nadat we onze valiezen bij elkaar hadden verzameld gingen we verder om onze ouders op te zoeken! Na heel wat geknuffel met de familieleden gingen we allemaal door & kregen nog een leuke bos bloemen als geschenk van de organisatie!

Het was absoluut een ervaring om nooit te vergeten! We zullen Kirgizië toch echt wel missen!

Een koude maar gezellige dag

Zaterdag 14.09.13

We zijn de dag weer extreem vroeg begonnen (6u wakker moeten worden, 2u Belgische tijd). We zijn direct naar de school gereden en hebben vandaag eens ontbeten met de leerlingen. We vonden het persoonlijk super gezellig omdat je dan met nieuwe mensen kan kennismaken. Na het ontbijt zijn we direct vertrokken naar Atbashi, een dorpje iets verderop, om een ziekenhuis te bezoeken. �Persoonlijk vond ik het niet zo interessant omdat we gewoon een ziekenhuis bezochten zoals je een museum bezoekt. Wanneer je zelf niet aan de slag kan gaan heeft het voor mij niet veel nut.’ (Merve) �Ik vond het dan wel interessant en heb veel verschillen kunnen opmerken tussen de twee landen. Hopelijk kan ik meer van deze ervaringen opdoen.’ (Vincent)

Na de rondleiding zijn we terug gekeerd naar de school om een paar leerkrachten met hun vrouwen op te pikken en te vertrekken om te gaan picknicken. Dat het zo koud was vandaag vonden we zeer warm, maar we waren vastberaden om te gaan. Het was er super gezellig! Na het eten zijn we met z’n drietjes in de bergen getrokken en heel wat leuke momentjes gehad. Natuurlijk met heel wat bijhorende foto’s erbij.

Nu hebben we een uur vrij die we spenderen aan onze blog. Morgen vertrekken we naar Bishkek (hoofdstad van Kirgizi?) om de stad te verkennen en wat souvenirtjes aan te kopen. Het was absoluut een reis dat we nooit zullen vergeten! Maandag, 5u ’s morgens op het vliegtuig en dan, BELGIUM HERE WE COME!

Surprise!

Vrijdag 13.09.13

Rond 8u30 begon onze dag en tegen 9u spraken we weer af op school voor een uitgebreid ontbijt. Vandaag stond het volgende op schema: geschenkjes kopen voor de kinderen in het weeshuis, bezoek aan het weeshuis, middagmaal, rondleiding in Naryn en het lijstje aankopen van de bejaarden in het tehuis, avondmaal bij een Kirgizische gezin en dan naar het hotel.

We gingen snel naar de markt en kochten voor de 70 weeskinderen elk een schrift, pen, potlood, slijper, chocoladereep en lolly. In de auto maakten we een lopende band om alle pakjes klaar te maken. De pakjes zagen er super uit en waren op tijd klaar! Toen we aankwamen kregen we een eerst rondleiding in de school en dan op het internaat waar de 70 weeskinderen ook verblijven. De school en het internaat waren nog niet zo lang geleden vernieuwd. Alles zag er oke uit en het was er redelijk proper. Na de rondleiding gingen we met de 70 weeskinderen in een grote zaal en begonnen de pakjes uit te delen. �Ik werd super gelukkig toen ik zag dat we een glimlach konden toveren op de gezichten van de kinderen. Er was een klein jongentje bij dat onlangs zijn beide ouders had verloren, hij huilde zelfs van geluk maar kon niet stoppen met glimlachen naar ons!’ (Merve)

Het middagmaal was weer zeer uitgebreid, moeten we niet elke keer schrijven. We worden hier super verwend. Gauw vertrokken we naar een hoge berg in Naryn waar we een geweldige uitzicht hadden over heel de stad.

Voor de bejaarden hadden we elk een aparte zak klaargemaakt. Voor ieder een paar sokken, een trui, zeep en voor de ene oude opa met een gat in zijn schoen hebben we een paar schoenen gekocht. Wanneer we de zakken met geschenken brachten konden we weer heel wat mensen gelukkig maken! �Ik vond de lach op hun gezicht heel leuk.’ (Robin) �Het was mij een groot genoegen om zoiets te kunnen doen!’ (Vincent)

Tegen 18u gingen we naar de ouders van een laatstejaars student voor een uitgebreid avondmaal. We kwamen binnen en heel de tafel was bedekt met eten… We moesten op de grond zitten wat voor Vincent wel lastig was met zijn lange benen. We kregen eerst een bord met 2 verschillende salades, dan een soep met stukken aardappel/wortel en een heel stuk vlees dat was nog het voorgerecht). Hierna kregen we het hoofdgerecht Beshparmak (5 vingers). Het gerecht bestaat uit een heel stuk vlees met daarbij een soort van pasta met vlees erin. De belangrijkste mannelijke gasten kregen het grootste stuk, dus Robin en Vincent kregen allebei een schouder. �Toen ik mijn bord kreeg dacht ik dat het wel een halve kilo woog!’ (Robin) Het gerecht noemt beshparmak omdat het met 5 vingers gegeten moet worden. Na het eten kwam de oudste zoon van het gezin rond met een traditionele waterbak om persoonlijk de handen van de gasten te wassen.

Hierna gingen de jongens naar school om te voetballen tegen de leerkrachten en leerlingen. En de vrouwen gingen terug naar het hotel. Na een lange nacht hebben we zeker genoeg slaap nodig. Goodnight!

Wat een dag…!

Donderdag 12.09.13

We zijn de dag vandaag wat later begonnen dan gisteren wat ons eigenlijk wel deugd deed! We vertrokken tegen 8u naar school om te ontbijten, hierna konden Robin en Vincent een kijkje nemen in een busje waar dokters r?ntgenfoto’s van de leerlingen trokken. Het busje was van 1984 dus stellen jullie zich voor hoe oud de toestellen daarbinnen kunnen zijn. Nadien hadden we eventjes vrije tijd, hier konden we zelf wat video’s trekken. We gingen snel wat geld omwisselen. Rond 12u gingen we naar het hotel om in te pakken, omdat we voor een dag ergens anders gingen logeren omdat onze kamers al eerder geboekt waren voor 1 dag. Hierna gingen we naar de plaatselijke markt om inkopen te doen, want we moesten die avond koken voor 5 mensen in �het bejaardentehuis’. We vonden het eigenaardig dat er maar 5 mensen aanwezig waren dus waren we benieuwd. Onderweg hadden we snel een menu bepaald dat we zouden klaarmaken voor de bejaarden, we gingen snel inkopen doen omdat we al een beetje laat waren. De plaatselijke markt vond Merve een beetje gelijkaardig met dat van Turkije, Robin en Vincent vonden het zeer gezellig om er rond te wandelen! Wat ons opviel was het volgende, je kon er heel veel terugvinden en dat allemaal voor een spotprijs! Zo kon je bijvoorbeeld een flesje cola kopen voor 40 cent… De inkopen waren gedaan en we waren klaar om te vertrekken naar �het bejaardentehuis’. Eerste indruk? �IS DIT EEN RUSTHUIS..!?’ We gingen binnen via een deurtje, het was er donker en koud binnen alhoewel buiten de zon scheen. De �verzorgsters’ waren druk bezig met hun eigen werk en leidden ons naar de keuken. Over keuken gesproken, beeld je maar een klein kamer in met een half afgebroken wasbak, tafel die bijna omviel en een fornuis waar ze wintervoorraad klaarmaakten. We waren alle drie al slechtgezind door de omstandigheden maar gingen aan de slag. Omdat we weinig tijd en hulpmiddelen hadden, konden we niet alles klaarmaken dat we voorzien hadden. Onze gids probeerde zo veel mogelijk materiaal te halen van de school en het mogelijke te vertalen voor ons (waarvoor we hem bedanken!). We moesten het eten tegen 18u klaar hebben wat ons nooit ging lukken omdat het tehuis op dat moment niet eens water had dus liep alles wat uit. Nadat alle ingredi?nten klaar waren en alles kon koken hadden we opgeruimd en na de afwas hadden we gevraagd achter een dweil om de vloer te kuisen. We kregen een houten stok met een vod dat al jaren niet was gewassen. Na een beetje lucht buiten konden we tegen 19u het eten serveren. Ons werd wijsgemaakt dat de oudjes agressief en onvriendelijk konden overkomen tegenover ons dus we bereidden ons al voor. Toen de 5 opaatjes naar de eetzaal kwamen waren ze zeer vriendelijk en aan tafel ook. Ze vonden het eten heerlijk en maakten grapjes zoals: �We kunnen niet van alles eten omdat we geen tanden meer hebben ’. Merve wou zelfs een opa mee nemen naar huis omdat ze hem super schattig vond! We vroegen hen of ze dingen nodig hadden qua kleding of iets anders. Ze vroegen om een paar schoenen (omdat er bij een meneer een gat in zat), een sjaal voor in de winter, een pak sigaretten, sokken en dergelijke. Dus we gaan morgen wat inkopen doen voor hen. Voordat we vertrokken deelden we chocolaatjes uit wat ze super leuk vonden en we waren heel blij dat we een glimlach op hun gezichten konden toveren. In de bus konden we terugblikken op de situaties waarin de bejaarden zich bevonden. �Het feit dat die mensen slechte levensomstandigheden hebben kan nog wel opgevangen worden door de verzorgsters als ze activiteiten zouden of dergelijke organiseren zoals in Belgi?, maar dit was niet het geval! De liefde en barmhartigheid ontbrak echt. De levenskwaliteiten van die mensen waren echt minimaal, wat ik zeer spijtig vond en dit raakte me heel diep.’ (Vincent) �We gaven de chocolaatjes aan de oude mensen, opeens kwamen de verzorgsters en namen meerdere chocolaatjes uit de doos wat ik heel onbeleefd en ongepast vond. Het feit dat de verzorgsters ook hun afwas bij ons dropten en zeiden dat ze naar huis wilden en niet inzaten met de bewoners vond ik erg. De verzorgsters gaan naar huis, wat volgens mij ook raar was, en sluiten eigenlijk de bejaarden letterlijk op! (Robin) �Ik wou heel graag mijn best doen om te koken maar omdat de omstandigheden dit niet toelieten, werd ik enorm gefrustreerd. Dat we geen gebruik konden maken van het fornuis en hoe vies en vuil het overal was maakte me zot. Ik hield me kalm en genoot echt van de oudjes die genoten van het eten en van de aandacht, er was zelfs een opaatje bij die ik zo mee kon nemen naar Belgi? ’ (Merve)

Terug op school kregen we een kort avondmaal en hadden een tiental leerlingen een show voor ons in elkaar gestoken. We genoten hier enorm van (ook al verstonden Vincent en Robin hier niet veel van omdat het in het Turks/Kirgizisch was). Na de show kregen alle gasten, o.a. Robin en Vincent, een chepken (traditionele hoed en mantel). We hadden ook als dank voor de leerlingen chocolade repen bij en deelden dit uit. Nu zitten we in de eetzaal van de school aan onze blog te schrijven, hierna zullen we apart vertrekken naar onze slaapplaatsen. We gaan dus gauw afronden, het is nu 23u06 (19u06 Belgische tijd).

Goodnight everyone!

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.