On Kyrgiz roads

De volgende dag begon met een lekker ontbijt. Na het overheerlijk ontbijt was het tijd voor, ja, nog een overheerlijk ontbijt, deze keer met cake. Onze gidsen, 5 studenten die allemaal polyglot waren, vertelden ons over hun projecten op de universiteit. Al waren er geen hoge gebouwen en luxe binnenplaatsen zoals we gewoon zijn, de universiteit had een goede sfeer. Aan de muren waren er tekeningen van Kirgizische kunst en er waren boeken in meerdere talen, vlaggen van verschillende landen en de studenten glimlachten stuk voor stuk wanneer je hen groette (salaamatsizbi).

Daarna hebben we snel een galerij bezocht met Kirgizische kunst, waarbij één van onze gidsen ons informatie gaf over de mensen die werden afgebeeld. Zo was er een hele kamer vol met schilderijen van mensen die veel hebben betekend voor Kirgizië, zo was er een man die elke dag zijn leerlingen op zijn rug naar de overkant van de rivier droeg en elke dag de ijzige kou (tot -40 graden) trotseerde zodat zijn leerlingen toch zouden studeren. Ook waren er schilderijen van vrouwen met indrukwekkende hoeden en doeken rond hun hoofd. Verder waren er schilderijen met olieverf die prachtige landschappen afbeelden, maar we moesten snel door omdat er partijvergadering was in de galerij die werd opgenomen en uitgezonden. Dus we zijn voor enkele seconden op Kirgizisch tv geweest (faam en glorie!).

Vervolgens gingen we naar een plaats waar het zeer groen was om er te gaan picknicken. Wat ons te wachten stond, leverde veel verrukte uitingen van verbazing op en zeer veel foto’s. We gingen eten in een bozuy/yurt (de tent waarin KirgiziĂ«rs vroeger nog  woonden toen ze als nomaden leefden) dat vanbinnen zo mooi en kleurrijk was dat het nog een tijdje duurde voor we effectief begonnen te eten. Het eten was weer zeer uitgebreid en met vlees, fruit en veel thee. De vloer van de bozuy werd bedekt door tapijten en kussens, allemaal handgemaakt en zeer comfortabel. Een bozuy heeft maar 1 kamer dus dient de kamer voor alles: slapen, eten, koken. Voor de rest spenderen de meesten hun tijd buiten.

Nadat we hadden gegeten gingen we ook naar buiten en zagen we een paard staan naast een bloemenperk in de tuin. De enige keer dat ik ooit op een paard had gezeten was op de kermis waarbij alle paarden aan elkaar vastzaten en telkens in een cirkel liepen, absoluut het einde voor een kind van 9. Die herinnering verbleekte helemaal toen we Ă©Ă©n voor Ă©Ă©n op het paard mochten rijden en dat zonder dat het paard vastzat of werd getrokken door iemand. Helemaal vrij reden we op het paard met als uitzicht op de vele bergen en de bozuys dichtbij en in de verte. Wat een geweldige ervaring.

Toen was het tijd voor afscheid. Vaarwel Naryn, op naar de hoofstad Bishkek. Het was een reis van ongeveer 5 uur die zeer interessant bleek te zijn. We zagen de zon ondergang tegen het achtergrond van bergen en velden die leken doorgaan tot het oneindige. Ondertussen luisterde onze chauffeur naar Italiaanse pop, Aziatische boybands, Adele, Metalica… Toen na 4 uur onderweg plots de Backstreet Boys begonnen te zingen, konden we het niet laten, en konk het in de auto langs alle kanten. Een auditief voorbeeld van globalisme.

‘s Nachts kwamen we aan in Bishkek, wat absoluut niet te laat was om een bezoekje te brengen aan een restaurant met de naam Kebabistan, waarna we naar ons hotel gingen. Daar spendeerden we onze laatste nacht in KirgiziĂ« nuttig, door energie op te doen voor de reis (van ongeveer 10 uur) morgen, althans dat zouden we doen, als er geen wifi was geweest en we niet tot midden in de nacht waren opgebleven.

Conclusie, het was een zeer geslaagde dag.

Ps.: In de galerij was er een schilderij van een vrouw met een wit doek gewikkeld om haar hoofd. Deze doeken waren gemiddeld 70 meter. Dit deden vrouwen vroeger toen ze nog door de bergen trokken. Onderweg kon elk moment een kind geboren worden of kon iemand sterven. Wanneer dat gebeurde werd een deel van dat doek afgeknipt en wikkelde ze de baby of de dode daarin. Ze droegen dus een geboorte- en sterftekleed op hun hoofd.

Pps.: op de picknick speelden we de Kirgizische vorm van zakdoek leggen. Bijna helemaal hetzelfde, alleen zongen de winnaars van de Franse olympiade hun eigen versie “Ne regardez pas le renard qui passe”, zongen wij “Zakdoek leggen niemand zeggen”, en keken de KirgiziĂ«rs verbaasd om het feit dat ze in Europa dit spel ook kenden.

Ppps.: Bij het bouwen van een bozuy wordt er geen enkele spijker gebruikt, ze maken de planken vast met leer.

Pppps.: In het hotel was er een douche met ingebouwde radio. Als iemand me had gezegd dat ik in Kirgizië zou douchen met op de achtergrond Aziatische commerciële popmuziek, had ik die persoon eraan herinnerd dat het een sociale stage was in Kirgizië, niet in Zuid-Korea.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.