Goed eten doe je met je vingers, alle 5!

Je leert sommige mensen pas kennen wanneer je ze niet meer ziet, en het is ons opgevallen dat we Belgie en de situatie waarin we leven ook pas beter leren kennen wanneer we even ergens helemaal anders zijn. Ergens waar we zien dat de gewoontes en vanzelfsprekendheden die wij hebben niet universeel zijn.

Vandaag bezochten we een instelling voor kinderen met een beperking (doof en stom, of met spierproblemen) en daarna een weeshuis. Het weeshuis kreeg weinig, maar voldoende steun van de regering zeiden de mensen die er werkten, maar hetzelfde gold niet voor de mensen in de instelling. Zij krijgen helemaal geen steun van de regering en al diegenen die er werken doen dat vrijwillig, zonder enige vorm van loon. Hierdoor zijn het ook vaak de moeders die er werken, ze zeiden dat velen het moeilijk vonden om met gehandicapte kinderen in zulke zware omstandigheden om te gaan, en dat zij die toch bereid zijn snel afknappen nadat ze te horen krijgen dat er geen geld mee te verdienen valt.

Ze beschikken toch over de nodige zaken door een constante vastberadenheid en rusteloze creativeit; vele projecten om wat geld te verdienen en meer sponsors aan te trekken. Esra abla die hier vorig jaar ook was vertelde ons dat er enorme verschillen waren in vergelijking met vorig jaar, er lagen tapijten op de vloeren, massage spullen, speelgoed en nog meer donaties die tot het hun volledige capaciteiten gebruikt worden. Nog steeds zijn er ongelooflijk veel tekortkomingen, zeker wanneer je beseft dat de winters hier ijskoud zijn, maar de drang om te overleven is een kracht dat niet te onderschatten valt. Zeer indrukwekkend, zeker wanneer we denken aan hoe goed we het hebben in Belgie en hoe mensen en hun problemen die `ver van ons bed` zijn, ons meer kunnen leren.

Daarna ons bezoek aan het weeshuis met schattige kindjes in pakjes en geplooide rokjes die naar school vertekken en vriendelijk zwaaien als we ze voorbij lopen. De directrice heeft ons speciaal uitgenodigd naar haar kantoor om ons te bedanken voor ons bezoek en de pakjes die we hadden meegebracht voor de wezen.

Nog nooit heb ik zulke gastvrije mensen gezien als hier. Voor het avond eten waren we uitgenodigd bij de familie van een Kirgizisch meisje die ons al heel onze reis heeft geholpen als tolk. Toen we aankwamen zagen we een enorme tafel tot op de rand gevuld met eten in allerlei kleuren,  ‘eceler’ (zussen) die ons niet toelieten o; ook maar een vinger uit te steken, terwijl zij alles serveerden en ons op ons gemak wilden doen laten voelen. Zo voelden we ons ook zeker, we hebben dan ook 3 uur aan de eettafel gezeten zoals het moet. Net voor we konden vragen naar al de namen van de gerechten, kregen we te horen dat er nog maar lieft 3 gangen na het voorgerecht op ons te wachten stonden. Als we die niet op kregen was dat ook geen probleem (niet heel beleefd, maar geen probleem), want we zouden hetgeen dat overbleef simpelweg meekrijgen in zakken! Zo gaat dat in Krigizie; alles moet op. Zelfs als de familie arm is, wordt de gast toch ontvangen alsof hij effectief een koning(in) is.

We zijn de meisjes en al de andere mensen die ons tot zo ver hebben begeleid ontzettend dankbaar voor de vele tijd en moeite. Ook de leerlingen van de school die `s avonds een heel spektakel hebben voorbereid met zang, dans, sketches en een fantastische bespeling van de komuz (nationaal instrument).

Ps: als men ooit zou denken aan een remake van Lord of the Rings zou Kirgizistan zeker boven op de lijst mogen, de bergen dagen hier iedereen uit om verder te fantaseren dan ze dat ooit gedaan hebben.

pps: Grapje van 1 van de leerkrachten: Kirgiziers staan op de tweede plaats als het gaat om vlees eten, op de eerste plaats staan wolven.

ppps: In 1 van de sketches: Wij hebben gespleten ogen, maar iedereen had dat vroeger! Op een dag zijn sommigen vertrokken om nog meer van de wereld te wien, en door al wat ze zagen, gingen hun ogen open en werden ze ronder. De rest van ons bleek op de uitkijk staan en bleef turen in de verte, natuurlijk met gespleten ogen, om te zien of ze terugkwamen. Daarom hebben wij gespleten ogen.

pppps: Wie spanning en angst wil voelen, moet zich niet per se blauw betalen aan walibi of bobbejaanland, koop een ticket naar Kirgizie en de wegen van Naarin houden je de hele rit op het puntje van je stoel.

ppppps: Bij het avondeten hebben we geproefd van het klassiek Kirgizisch gerecht dat 5 vingers heet, wat je ook effectief met vijf vingers moet eten. Probeer maar eens spaghetti te eten met je vingers, valt eigenlijk nog goed mee!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.