Na 18 uur onderweg, Kosh kelingiz in Kirgizie!

Kosh Kelingiz (welkom) op deze blog!

Tijdens de eerste dag van onze stage hebben we unieke uitzichten aanschouwd vanuit onze lounge in Moscou (4 uur, free martini or no party) en de wegen van Kirgizie. Al was het pikdonker buiten, de sterren waren enrom helder, al waren de wegen dat niet, onze chauffeur was een pro op het vlak van putten ontwijken in het donker, dus de reis is goed verlopen.

Eenmaal aangekomen in het internaat waar we 2 dagen zullen overnachten, werden we geholpen door enorm behulpzame studenten die al direct onze bagages naar onze kamers begonnen te brengen, terwijl wij ons nog maar net begonnen te orienteren.

Dat is iets wat onmiddelijk opvalt als je binnenkomt in een klas van Kirgizische studenten, hun respect en nieuwschierigheid. Circa 30 kinderen die rechtstaan wanneer jij binnenkomt en niet gaan zitten totdat jij zegt dat ze mogen gaan zitten. Wanneer je hen groet doe je dat met een simpele `hello` en dan blijkt dat ze je terug kunnen begroeten in 4 talen (Kirgizisch, Russisch, Turks en Engels).

We hebben 2 scholen bezocht, een prive school en een publieke school. Er zitten alleen maar jongens op de prive school, allemaal in uniform en allemaal enorm gedreven. Het was het soort betrokkenheid en ambitie dat je niet meer zo vaak ziet in onze scholen, maar deze leerlingen leken ervan overtuigd om te studeren om zo ergens te geraken, zei het in het buitenland of Kirgizie.

Daar hebben we 2 presentaties gegeven over empathie en vooroordelen, ook hebben we een bijles bijgevolgd waar er niet zo veel les werd gegeven als onderling gesprekken werden gehouden, want de Kirgiziers stelden veel en gevarieerde vragen. Op een bepaald moment werd er een vraag gesteld over de muziek in Kirgizie, en toen ze vroegen of ze het Kirgizisch volkslied zouden willen zingen, sprongen ze allen recht en nog geen seconde later stonden ze allemaal in rijen achter elkaar, schouders naar achter, borst vooruit, hand op het hart het volkslied te zingen. Luid genoeg zodat de mensen op straat ook mee kon genieten van het gezang van de patriotistische jeugd. Ik mocht absoluut niet simpel toekijken, nee, een jongen deed ook teken naar mij, zonder enig moment zijn toon te verliezen, teken dat ik ook mijn hand op mijn borts moest doen zoals hen.

Daarna vroegen ze naar Russische schrijvers, Turske dichters, dure kledij in Dubai en of we wel of niet als bruid naar Kirgizistan zouden willen komen. Het was dus enorm leuk om met de studenten te kunnen praten, en ik heb het gevoel dat wij minstens net zo veel van hen hebben geleerd als zij van ons.

We zijn ook naar een publieke school gegaan en hebben het stereotype van slimme Aziaat in het mini verwezenlijkt zien worden. Een klas vol met 8 jarige jongens en meisjes in uniform die les kregen in het Russisch en vragen stelden over mooie wagens en cinemas in Belgie en of de scholen al dan niet zoals in de films zijn. De meisjes hadden 2 spelden in hun haar bijna zo groot als hun hoofd en ook zij hadden de discipline zoals in een communistische droom, 1 teken van de leerkracht en een klas van 30 rumoerige leerlingen zit na een secone kaarsrecht in dezelfde houding stilletjes achter elkaar.

Het waren enorm leuke kinderen en al was de omgeving vrij primitief en niet echt modern, de kinderen straalden energie uit. De sfeer was top. Deze studenten hadden 1 ding gemeenschappelijk: potentie. 

Er is nog veel meer dat ik jullie zou willen vertellen over Kirgizie, zoals de bergen en het eten, beiden opmerkelijk en met een hele geschiedenis, maar als jullie ooit van plan zijn naar Kirgizie te gaan (zeker aangeraden),  zal de ervaring voor veel meer spreken, maar tot dan:

Paxmat & Salamatta Kalyngyzdar! ( Thank you & Bye!)

ps. In de winter kan de temperatuur in Kirgizie zakken tot -40 graden

pps. Zoet water betekent hier cola en fanta a volonte

ppps. Hier heb je authentieke Made In China

pppps. De Engelsen kunnen zegevieren, sturen zijn hier aan de rechterkant

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.