Het is zeven uur en Naryn maakt ons wakker. We gaan ontbijten samen met de leerlingen van het internaat. Siren En Semabla zijn ook weer van de partij. Ik krijg van Siren een geweldig cadeau. Ze geeft me de armband die zij ooit van een leerling kreeg. Blijkbaar is het in Kirgizië zo dat een cadeau doorgeven aan iemand anders een grote eer is voor de gever. Ze geeft me armband met de hoop dat ik iedere keer als ik hem draag aan haar zal denken.

Na twee stukjes brood en een tas thee is het tijd voor een beetje cultuur. Op school is er blijkbaar een groep dat zich bezig houdt met Turkse volksdans en wij mogen een kijkje gaan nemen tijdens de repetitie. Elke ochtend repeteren ze en met succes, want ze zijn de zeventiende beste groep van de wereld. Het is mooi om te zien hoe ze allemaal  zo gelijk dansen.

We worden uitgenodigd door de leerkrachten om nadien even na te praten in de leraarskamer. Van hen krijgen we een traditionele Kirgizische vest mee als souvenir. Daarna mag ik een halve les biologie mee volgen. De les gaat over neurologie en omdat alle wetenschappelijke vakken in het Engels worden gegeven kan ik eigenlijk best goed volgen. Het is interessant en duidelijk uitgelegd. In tegenstelling tot mijn verwachtingen, is de klas goed uitgerust met een beamer en een degelijk bord.

Gisteren had ik op de markt touwtjes gekocht om armbandjes mee te maken op het vliegtuig voor als ik me verveelde. Maar doordat Siren me haar armband aan mij schonk, dacht ik iets terug te doen. Ik maak vijf armbandjes voor alle vrouwen die we tot hiertoe ontmoetten.

Als middagmaal staat er ons een picknick te wachten. En jawel, alle vrouwen zijn er bij en zijn heel blij met hun cadeau :). In een adembenemende omgeving eten we, praten we en we maken nog een wandeling.

De tijd is aangebroken om te gaan en we maken onze valiezen. Iedereen is erbij als we vertrekken. We wensen elkaar het beste, Insallah! maar dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Met goede herinneringen verlaten we het internaat en de stad.

Als we de auto instappen zit er een verassing in. De zoon van de chauffeur rijdt ook mee. Hij studeert in Turkije en was hier op familie bezoek, maar gaat dus met ons mee richting vliegveld. Ik vind het heel fijn dat hij erbij is, want nu kan ik met iemand praten zonder vertaling :). Tijdens deze autorit naar Bishkek is onze begeleider helemaal in de ban van de Kirgizische geschiedenis. Hij vertelt er mij alles over. En eerlijk gezegd is het oprecht interessant. Het verklaart een hele hoop dingen die we de laatste dagen hebben gehoord en gezien. Onderweg stoppen we nog bij een kraampje aan de kant van de weg waar ze paardenmelk verkopen. We mogen een slokje proeven, maar nadien beklaag ik het me. Dit is echt het meest vieze wat ik ooit in mijn leven heb gedronken!!!!

Om de dag in schoonheid af te sluiten dineren we in Bishkek in een chique restaurant waar ik de beste bami ooit heb gegeten.

Het is tijd om te gaan slapen. Met spijt in het hart heb ik Naryn achtergelaten, maar ben ook wel benieuwd wat Bishkek nog te bieden heeft.

Slaapwel,

Elke

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.