Welkom in Kirgizistan!

Vol spanning sta ik rond half tien te wachten op de luchthaven. Een sociale stage wacht op mij in kyrgizie. Benieuwd naar wat dit land te bieden heeft, zie ik dat Esra eraan komt. Ik herken haar meteen van op de sociale wetenschappenolypiade. nadien komt ook Sema aan. Samen met hen zal ik deze ongetwijfeld onvergetelijke trip maken…

Na enkele uurtjes op het vliegtuig, maken we een tussenstop in Moskou waar we tevergeefs een beetje proberen te slapen. Dat Rusische taaltje doet me lachen. Meer dan eens denken ze dat ik een van hen ben ;).

Aagekomen in Kyrgizie! De begeleider (Adilet) staat ons al op te wachten om naar Naryn te rijden. Een autotochtje van 5 uurtjes leidt ons via een prachtige weg naar deze stad. Jammer dat het al snel weer donker is, want we zouden nog lang van de adembenemende bergen kunnen genieten.
Tijd om uit te rusten is er niet, want na onze tocht van 20 uur mogen we gaan genieten van een overheerlijke Turkse maaltijd. Het is al laat, maar dat belet ons niet om er van volle teugen te genieten. Daarnaast is de ontvangst  heel hartelijk. Nadat Siren ece en Sema (Deze vrouw heet ook Sema) ons culinair verwent hebben, gaan we slapen.

‘s Morgens staan we op en merken een beetje last te hebben gehad van een jet-lag. Maar daardoor laten we deze dag zeker niet verpesten.  We ontbijten samen met de jongens van het zesde middelbaar van het internaat waar we slapen. Ze vragen ons de kleren van het lijf met vragen over studeren, familie… Wij stellen dan weer vragen over het leven op internaat. Het wordt een boeiend ontbijt, maar het wordt nog beter. Nadien geven we een kleine uiteenzetting over studeren en studeren in Europa. We krijgen daarna nog de kans om de leerkrachten te ontmoeten die lesgeven in de Sebat scholen.

Rond half twaalf zijn we te vinden op de markt. We gaan cadeautjes kopen voor kinderen van het weeshuis dat we nog zullen bezoeken. Ieder kind zal een schriftje, wat schrijfgerief en een ballon krijgen die ik had meegebracht uit Belgie, maar eerst een nog een maaltijd voor we de kindjes kunnen gaan verrassen.

Aangekomen in het weeshuis zitten alle kinderen al op ons te wachten. We kunen wat vragen stellen en nadien laten de kinderen liedjes horen die me heel erg aangrijpen. alle liedjes die ze zingen gaan over dat ze hun ouders graag zien en ze missen. Om weer een iets vrolijkere stemming te krijgen, delen we de cadeautjes uit een gaan we buiten spelen. De spelletjes die we nu spelen,speelde ik vroeger ook altijd. Het valt me op dat ze in Kirgizie ook zakdoekleggen enzo kennen. Daarnaast schrik ik ook van het sanitair. Het is nog primitiever dan in Afrika. Deze kinderen moeten ook in de winter naar het toilet buiten. Drie putten in het beton vormen de enige wc’s. Zonder iets van afscherming, ligt er rond de drie putten overal urine en uitwerpselen. Maar toch verlaat ik het weeshuis met een glimlach. Deze kinderen zijn zo hardverwarmend :)!

We zijn uitgenodigd bij een turkse vrouw op de turkse koffie. We vertrekken meteen. Onderweg stoppen we nog even bij een school in opbouw. Jammer genoeg hebben ze geen geld meer om verder te bouwen, want het geld is op en ze kunnen pas verder met vrijwilligers. De staat is deze stad (Naryn) immers vergeten. We komen aan bij onze afspraak en genieten weer van de gastvrijheid. Met allerlei vrouwen lachen we ons te pletter. De gastvrouw laat duidelijk merken dat ze me graag mag. Ik mag van haar komen eten, blijven slapen en zelfs mee naar Turkije. Beleefd lach ik de voorstellen weg.

Een avondmaal staat alweer op ons te wachten. we genieten en maken ons klaar om kinderen Engelse bijles te geven. Nu moet je weten dat het zaterdag half zeven ‘s avonds is en de kinderen zijn heel ijverig aan het werk. dat zie ik mezelf niet doen als ik twaalf was.

De dag zit er op. Hij was heel erg leerrijk. de ervaringen van vandaag zal ik niet snel vergeten!!

Tot morgen :),

Elke

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.