Wat een dag…!

Donderdag 12.09.13

We zijn de dag vandaag wat later begonnen dan gisteren wat ons eigenlijk wel deugd deed! We vertrokken tegen 8u naar school om te ontbijten, hierna konden Robin en Vincent een kijkje nemen in een busje waar dokters r?ntgenfoto’s van de leerlingen trokken. Het busje was van 1984 dus stellen jullie zich voor hoe oud de toestellen daarbinnen kunnen zijn. Nadien hadden we eventjes vrije tijd, hier konden we zelf wat video’s trekken. We gingen snel wat geld omwisselen. Rond 12u gingen we naar het hotel om in te pakken, omdat we voor een dag ergens anders gingen logeren omdat onze kamers al eerder geboekt waren voor 1 dag. Hierna gingen we naar de plaatselijke markt om inkopen te doen, want we moesten die avond koken voor 5 mensen in �het bejaardentehuis’. We vonden het eigenaardig dat er maar 5 mensen aanwezig waren dus waren we benieuwd. Onderweg hadden we snel een menu bepaald dat we zouden klaarmaken voor de bejaarden, we gingen snel inkopen doen omdat we al een beetje laat waren. De plaatselijke markt vond Merve een beetje gelijkaardig met dat van Turkije, Robin en Vincent vonden het zeer gezellig om er rond te wandelen! Wat ons opviel was het volgende, je kon er heel veel terugvinden en dat allemaal voor een spotprijs! Zo kon je bijvoorbeeld een flesje cola kopen voor 40 cent… De inkopen waren gedaan en we waren klaar om te vertrekken naar �het bejaardentehuis’. Eerste indruk? �IS DIT EEN RUSTHUIS..!?’ We gingen binnen via een deurtje, het was er donker en koud binnen alhoewel buiten de zon scheen. De �verzorgsters’ waren druk bezig met hun eigen werk en leidden ons naar de keuken. Over keuken gesproken, beeld je maar een klein kamer in met een half afgebroken wasbak, tafel die bijna omviel en een fornuis waar ze wintervoorraad klaarmaakten. We waren alle drie al slechtgezind door de omstandigheden maar gingen aan de slag. Omdat we weinig tijd en hulpmiddelen hadden, konden we niet alles klaarmaken dat we voorzien hadden. Onze gids probeerde zo veel mogelijk materiaal te halen van de school en het mogelijke te vertalen voor ons (waarvoor we hem bedanken!). We moesten het eten tegen 18u klaar hebben wat ons nooit ging lukken omdat het tehuis op dat moment niet eens water had dus liep alles wat uit. Nadat alle ingredi?nten klaar waren en alles kon koken hadden we opgeruimd en na de afwas hadden we gevraagd achter een dweil om de vloer te kuisen. We kregen een houten stok met een vod dat al jaren niet was gewassen. Na een beetje lucht buiten konden we tegen 19u het eten serveren. Ons werd wijsgemaakt dat de oudjes agressief en onvriendelijk konden overkomen tegenover ons dus we bereidden ons al voor. Toen de 5 opaatjes naar de eetzaal kwamen waren ze zeer vriendelijk en aan tafel ook. Ze vonden het eten heerlijk en maakten grapjes zoals: �We kunnen niet van alles eten omdat we geen tanden meer hebben ’. Merve wou zelfs een opa mee nemen naar huis omdat ze hem super schattig vond! We vroegen hen of ze dingen nodig hadden qua kleding of iets anders. Ze vroegen om een paar schoenen (omdat er bij een meneer een gat in zat), een sjaal voor in de winter, een pak sigaretten, sokken en dergelijke. Dus we gaan morgen wat inkopen doen voor hen. Voordat we vertrokken deelden we chocolaatjes uit wat ze super leuk vonden en we waren heel blij dat we een glimlach op hun gezichten konden toveren. In de bus konden we terugblikken op de situaties waarin de bejaarden zich bevonden. �Het feit dat die mensen slechte levensomstandigheden hebben kan nog wel opgevangen worden door de verzorgsters als ze activiteiten zouden of dergelijke organiseren zoals in Belgi?, maar dit was niet het geval! De liefde en barmhartigheid ontbrak echt. De levenskwaliteiten van die mensen waren echt minimaal, wat ik zeer spijtig vond en dit raakte me heel diep.’ (Vincent) �We gaven de chocolaatjes aan de oude mensen, opeens kwamen de verzorgsters en namen meerdere chocolaatjes uit de doos wat ik heel onbeleefd en ongepast vond. Het feit dat de verzorgsters ook hun afwas bij ons dropten en zeiden dat ze naar huis wilden en niet inzaten met de bewoners vond ik erg. De verzorgsters gaan naar huis, wat volgens mij ook raar was, en sluiten eigenlijk de bejaarden letterlijk op! (Robin) �Ik wou heel graag mijn best doen om te koken maar omdat de omstandigheden dit niet toelieten, werd ik enorm gefrustreerd. Dat we geen gebruik konden maken van het fornuis en hoe vies en vuil het overal was maakte me zot. Ik hield me kalm en genoot echt van de oudjes die genoten van het eten en van de aandacht, er was zelfs een opaatje bij die ik zo mee kon nemen naar Belgi? ’ (Merve)

Terug op school kregen we een kort avondmaal en hadden een tiental leerlingen een show voor ons in elkaar gestoken. We genoten hier enorm van (ook al verstonden Vincent en Robin hier niet veel van omdat het in het Turks/Kirgizisch was). Na de show kregen alle gasten, o.a. Robin en Vincent, een chepken (traditionele hoed en mantel). We hadden ook als dank voor de leerlingen chocolade repen bij en deelden dit uit. Nu zitten we in de eetzaal van de school aan onze blog te schrijven, hierna zullen we apart vertrekken naar onze slaapplaatsen. We gaan dus gauw afronden, het is nu 23u06 (19u06 Belgische tijd).

Goodnight everyone!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.